Fotoserie

Kamp Westerbork

Het is bijna een maand geleden dat ik met de fotoclub naar Kamp Westerbork geweest ben. Maar ik had beloofd in de blog van juni 2022, dat ik deze foto’s op deze blog zou delen. Het heeft wel even geduurd, maar hier zijn de foto’s die ik gemaakt heb van Kamp Westerbork.

Wij waren in de avond gegaan, maar dan rijdt er helaas geen pendelbus heen en weer en zal je ongeveer 3 kilometer moeten lopen, voordat je bij het kampterrein aankomt. Deze is vrij toegankelijk en je krijgt er ook gratis een mooie boswandeling erbij. Onderweg kom je ook de Westerbork Synthese Radio Telescopen tegen, die schijnbaar erg fotogeniek is. Alleen heb ik er niets mee, maar heb er wel een foto van gemaakt om te kijken wat hieruit zal komen.

Eenmaal aangekomen kom je meteen het hoofdkwartier tegen, die in omringt is met glas. Dat vind ik zelf niet zo mooi, maar snap wel dat dit moet. Want het is zonder dat dit verloren gaat door vernieling of weeromstandigheden. Eenmaal op het terrein zag ik viel mijn oog meteen bij de bomen, waar het licht mooi op scheen en hier wilde ik natuurlijk een foto van maken.

Alleen ben ik mij onderweg ook goed tegengekomen, dus heb ik ook nog een foto met hoofdkwartier op de achtergrond gemaakt. Ik vond het een prachtig uitzicht, maar tegelijkertijd realiseerde ik mij ook dat dit het uitzicht die de gevangenen ook hadden. Alleen toen waren volgens de bronnen van internet nog geen bos er omheen, waardoor ze letterlijk en misschien ook wel figuurlijke een kale, maar ook uitzichtloze uitzicht hadden.

Tussen door zag ik net voor het treintje een bankje staan, waar ik eerst maar is ben gaan rusten. Want op de heenweg vernam ik al pijn en dan moest ik ook nog terug. De andere leden waren er al flink op los aan het fotograferen, waardoor ik echt ging realiseren dat de fibromyalgie ook een rol gaat spelen in mijn passie voor fotografie. Hier baalde ik wel van, maar wilde nog het beste van maken wat er voor mij nog in zat.

Dus ik had mij voorgenomen om het treintje nog te gaan fotograferen en alles wat ik extra kon fotograferen was voor mij een bonus. Tegelijkertijd zag ik in de verte het licht bij het spoor echt fantastisch was, maar moest het ook laten schieten. Want tegen de tijd dat ik daar aankom, was de kans dat het licht weg was of de foto door mijn gehaast mislukt zou worden. Ik was op dat moment echt met een dubbel gevoel aan fotograferen en kan je zeggen dat is niet echt fijn om te ervaren.

Nadat ik het treintje gefotografeerd had, zat ik een beetje in tweestrijd. Ga ik meteen naar het achterste gedeelte of naar de soort herdenkingsstenen van de mensen die het kamp niet overleefd hebben door overlijden of doordat ze per trein zijn gedeporteerd naar concentratie- en vernietigingskampen in Duitsland, Polen en Tsjechië en het niet hebben overleefd.

Inmiddels waren de andere leden van de fotoclub al klaar en was ik de enige die nog aan het fotograferen was. Alleen moesten er 2 eerder naar huis gaan en van mijn had de overige 2 heren niet op mij hoeven te wachten. Ik vind als je samen uit, dan is het ook samen thuis. Alleen de heren vonden het niet erg en zei nu ben je hier, dus maak er gebruik van. Dat vond ik erg lief, maar het gaf niet echt een fijn gevoel en ben ik eigenlijk gehaast gaan fotograferen. Toch zijn er uiteindelijk 2 mooie foto’s uit voortgekomen om ze aan deze serie te kunnen toevoegen.

Ik heb zeker wel een leuke avond beleefd, al was het voor mij wel afzien en heb ik echt een week nodig gehad om te herstellen. Daarom heb ik ook besloten om deze afstanden niet meer te gaan lopen en zeker niet met een zware cameratas op mijn rug erbij. Daarnaast was het ook voor mij de vierde keer dat ik het kampterrein bezocht heb en heb ik het nu wel gezien hier.

Tot de volgende keer,

Quirina

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.