Fibromyalgie,  Fotografie

Landschapsfotografie met fibromyalgie

Afgelopen woensdagavond was ik met de fotoclub bij Kamp Westerbork aan het fotograferen. Hiervoor moesten we wel ongeveer 2 kilometer naar toe lopen en dacht dat ik dit aankon. Alleen ben ik mijzelf behoorlijk tegengekomen en dan moest ik ook nog terug. Het was eerder afzien, de pijn die de fibromyalgie veroorzaakt was echt vreselijk en hierdoor heb ik niet kunnen genieten van mijn uitstapje, maar heeft mij ook geïnspireerd om hier een blog over te schrijven.

Landschapsfotografie is een grote passie van mij. Hier kan ik mijn ei in kwijt, zonder dat ik aan iets anders denk. Gewoon bezig zijn met wat ik om mijn heen ziet en als iets mijn aandacht trekt, dat wil ik dat zo mooi mogelijk in beeld brengen. Dat doe ik niet alleen met een camera met een lens erop, maar ook met filters, statief en andere dingen die ik in mijn rugzak heb zitten. Het weegt al snel als ik geluk heb een kilo of 5 en als het tegen zit een dan zit ik al gauw tegen de 10 kilo aan.

Alleen merk ik dat de laatste 2 jaar het steeds lastiger werd om dit nog lang te kunnen volhouden. Niet alleen het gewicht, maar nu begint ook de afstand steeds meer een rol te spelen. Hierdoor begint de lol al snel van af te gaan, maar wil deze hobby zeker niet gaan opgeven. Ik moest er alleen een manier zien te bedenken om landschapsfotografie te kunnen blijven doen.

Gelukkig is landschapsfotografie heel breed, denk aan cityscapes, seascapes, boslandschap of een landschap van een prachtig natuurgebied. Het zijn een paar voorbeelden om je hier een beeld bij te geven, maar lange wandelingen gewapend met een camera met meerdere lenzen en andere accessoires die ik gebruik voor landschapsfotografie zit er dus niet meer in. Hier baal ik echt wel van! Alleen dat is wel de realiteit en zal ik dit toch onder ogen moeten gaan zien.

De tas werd wel steeds lichter en neem ik tegenwoordig maar één lens mee. Alleen niet alle lenzen zijn licht, zeker niet als je met een goede telelens wil gaan fotograferen. Die weegt al snel tegen de 2kg aan en dan heb ik mijn body van 765 gram niet meegerekend. Ook uit de hand wordt steeds lastiger en een statief heb je meestal toch wel nodig. Dit is toch dan wel een must om die toch te gaan meenemen en blijft die thuis als ik echt zeker weet dat ik het statief niet zal gaan gebruiken.

Nu woon ik in Drenthe en de kust heb ik hier niet bepaald in de buurt zitten. Ook de vermoeidheid speelt een rol en daar hou ik zeker rekening mee als ik ga fotograferen. Want landschapsfotografen willen alleen met het beste licht fotograferen en dat is rond zonsopkomst of zonsondergang. Dan heb je namelijk het beste licht, al kan je natuurlijk ook kiezen om overdag te gaan fotograferen. Wat ik ook wel is doe, zeker in de zomermaanden als het echt laat de zon onder gaat.

Dit is de rede dat ik meestal in mijn eigen omgeving fotografeer en al is Drenthe een prachtige provincie. Ik ben het ook wel is zat om alleen in deze omgeving te gaan fotograferen. Ik vind een andere omgeving is ook wel is fijn om te gaan ontdekken en dat doe ik ook zeker als ik op vakantie ben of bij mijn familie aan het logeren ben. Toch doe ik dit niet meer zonder plan en heb een hele lijst wat ik graag wil gaan fotograferen. Dit heb ik zorgvuldig uitgezocht, de afstand wat ik moet lopen, de reistijd en voor ik op pad ga, zal ik nu ook echt gaan checken of ik dit wel aankan. Zodat ik ook zeker weet dat ik het kan volhouden en weer veilig thuiskomt.

Het is zeker mogelijk om landschapsfotografie met fibromyalgie als hobby te haan uitoefenen. Al merk ik dat het wel steeds lastiger wordt. Daarom moet je wel realiseren dat niet alles meer mogelijk is en heel goed naar je eigen lichaam te gaan luisteren. Dat is voor iedereen verschillend, maar zal er wel vaker over gaan schrijven hoe ik met deze ziekte mijn passie voor fotografie kan blijven ondernemen.

Tot de volgende keer,

Quirina

Foto 2 Credits: Manon Hartog Photogaphy

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.