Life

Matsi en Diva

Vandaag is het precies een half jaar geleden dat onze Matsi is overleden. Want op 10 januari moesten we van hem afscheid nemen. We missen hem nog steeds iedere dag als we met onze dagelijkse dingen bezig zijn en zijn aanwezigheid in het algemeen. Het verdriet moet nog slijten, maar hem vergeten zullen we hem nooit.

Diva was onze andere beagle, maar haar overlijden was op 6 februari 2018 en inmiddels hebben we het verdriet dat we van haar hadden een plekje kunnen geven. Het zijn nu nog de mooie herinneringen die in ons voortleven, al missen we haar aanwezigheid nog steeds in ons gezin.

Ondanks dat ze allebei niet meer in leven zijn, horen ze zeker bij ons gezin. Want als je geen kinderen kunt krijgen, dan zijn je huisdieren je kinderen. Daarom neem ik je vandaag mee naar de herinneringen die ik met onze Matsi en Diva gemaakt hebben.

Hoe Matsi in mijn leven is gekomen, dat is best een grappig verhaal. Want op dat moment kende ik hem al, maar had toen nog geen relatie met Marcel. Wel had ik een Max, een lieve Amerikaanse stafford die op dat moment mijn maatje was. Op een zaterdag ochtend ben ik eigenlijk in mijn oude kloffie met Max zijn ochtendronde gaan lopen. Niet veel later zag ik Matsi lopen, maar Marcel was nergens te bekennen en dat was best opmerkelijk. Matsi herkende mij, kwam naar mij en Max toe, maar liet zich niet aanhalen en al snel had ik door dat hij waarschijnlijk Marcel ontglipt was. Daarom had ik besloten om hem te proberen aan te lijnen aan de looplijn van Max, want die kan goed los meelopen. Alleen daar dacht Matsi wel eventjes anders over en maakte echt een spelletje van. Dit heeft uiteindelijk toe geleid dat ik twee uur achter hem aan zat te vangen, helemaal bezweet was en ineens Marcel zag komen aanrijden.

Ook Marcel was erg verbaast dat Matsi bij mij rondliep, aangezien hij terug van boodschappen kwam doen. Alleen zoals ik op dat moment eruitzag, was eigenlijk niet om aan te zien en al helemaal niet als je ook nog is een crush op die persoon hebt. Aan de andere kant was ik wel super blij dat Matsi uiteindelijk bij Marcel in de auto sprong en veilig was. Achteraf weet ik dat hij mij heel lang erg leuk vond, maar op dat moment echt de vonk oversloeg. Dus wat dat betreft heeft onze Matsi, maar ook Max ons geholpen om ons bij elkaar te krijgen.

Na het avontuur van Matsi, kregen ik al vrij snel een relatie met Marcel. Intussen was Max overleden en woonden we binnen 3 maanden samen. We vormde dus al vrij snel een gezinnetje en was ik inmiddels achter gekomen dat Matsi best een uitdaging kan wezen. Ik heb ook nog nooit zo’n hond in zijn pubertijd met zoveel streken zien uithalen, ook al staan ze erom bekend. Alleen dat was dan zacht uitgedrukt, want je werd er gek van.

Toch kwam ineens bij mijn schoonouders een tweede hond ter sprake en mijn schoonmoeder keek meteen op marktplaats naar honden voor herplaatsing werd aangeboden. Daar kwamen we onze Diva tegen, een vijfjarige beagle die toen nog Tisticha heten. We kregen haar ons niet uit ons hoofd, dus besloten we op oudejaarsdag van 2012 een kijkje te gaan nemen. Eigenlijk niet een geschrikt moment en het was ook nog is de dag dat onze Matsi jarig was.

Eenmaal daar aangekomen, schrokken we best wel wat we zagen. Een schattig hondje, maar heel angstig en scheen sinds zij bij hem was niet gegeten te hebben. Gelukkig nam ze dat wel van mij aan en eigenlijk was het voor mij liefde op het eerste gezicht. Alleen Marcel moest er natuurlijk ook achter staan die wel zijn bedenkingen had, maar mijn schijnbaar niet mijn grote puppyogen konden weerstaan. Aangezien ze daar niet nog eventjes kon blijven, hebben we haar ook meteen meegenomen en werd ze vanaf dat moment een deel van het gezin.

De eerste ontmoeting tussen Matsi en Diva was bij ons thuis, alleen die ging niet helemaal vlekkeloos. Matsi was dolenthousiast, maar Diva moest niet veel hem hebben. Wat ook wel logisch is, want ze was al gestrest door alles wat er op dat moment gebeurde, haar nieuwe thuis en dan ook nog is het geknal van het vuurwerk.

Gelukkig ging het de volgende dag al een stuk beter tussen die twee en hadden we inmiddels begrepen dat ze bij een broodfokker vandaan was gekomen. Dat was te merken, want ze wist echt helemaal niets! Zelfs niet wat je met honden speeltjes moest doen en hoe je op een botje moest kauwen. Daar hadden we wel een dikke kluif aan, maar ze was een snelle leerling. Binnen een aantal weken was ze zindelijk, kreeg ze vertrouwen in ons en leerde Matsi haar wat ze met een kauwstaafje moest doen. Wat dat betreft zijn ze heel dicht naar elkaar toegegroeid, het was bijna broer en zus als je niet beter zou weten.  

Alleen aan dat broer/zus gevoel kwam al snel een einde toen onze Diva loops was geworden. Natuurlijk wilde wij haar wel zo snel mogelijk steriliseren, maar door haar gezondheid was ze op dat moment te zwak voor en Matsi was nog niet geholpen. Dus hadden we andere voorzorgen getroffen en in de nacht in gescheiden ruimtes in hun eigen Bench laten slapen. Alleen dat was niet genoeg, want in de nacht heeft Matsi het voor elkaar gekregen om uit zijn Bench te komen en naar Diva te gaan. Die heeft haar bevrijd en al werden we wel wakker van het lawaai, tegen die tijd dat wij beneden waren was het kwaad al geschied.

Een soort morning-after bestaat wel voor honden in een injectievorm, maar dat werd ons niet aangeraden in verband met de mogelijk complicaties die ze kon krijgen. Daarom hebben we maar gehoopt op het beste en kwam het gevreesde uit. Ze was drachtig en in de echo was te zien dat er in ieder geval een nest van 6 pups zou zijn.

Breed hadden we het ook niet, maar op dat moment sta je wel voor een klus die geklaard moet worden. Daarom hebben we ons goed laten informeren door internet, YouTube en hebben we geïnformeerd bij de twee fokkers die er open voor stonden om ons te helpen met het voorbereiden van het nestje dat Diva en Matsi zouden krijgen.

Dat gebeurde op 24 maart 2013 toen rond 19:30 haar vruchtwater was gebroken. Een moment wat ik nooit zal vergeten, want ineens is het wel van ruststand naar actie om te zorgen dat ze maar niet op de bank ging bevallen. Alleen Diva dacht daar duidelijk anders over, dus hebben we de bank zo snel mogelijk beschermd en zijn de eerste vijf pups op de bank geboren.

Vanaf het moment dat de eerste pup geboren is en de laatste pup is weggegaan, hebben we echt ontzettend veel mooie momenten mogen beleven. Hebben we heel veel foto’s en filmpjes gemaakt, waar ik ooit deze bovenstaande YouTube video van gemaakt heb. Deze heb ik dan ook toegevoegd, zodat je een kleine indruk kan krijgen hoe wij deze weken beleefd hebben. Ik had het niet willen missen, maar weet ook dat ik nooit meer een nestje wil hebben. Want het afscheid nemen van deze 10 lieve beagle pups, was ook het moeilijkste en het zwaarste van heel deze periode die wij met hun beleefd hadden.

Doordat ik in de periode van ons nestje veel meer foto’s gemaakt heb, dan dat ik normaal gedaan zou hebben. Ben ik mij ook gaan realiseren dat ik de kwaliteit van een camera miste. In heb verleden had ik al veel met een analoge spiegelreflexcamera gefotografeerd, net als toen ik mijn eerste digitale compact camera had. Dit heeft geresulteerd dat ik in 2015 weer een spiegelreflexcamera heb aangeschaft en de eerste foto’s van Matsi en Diva gemaakt heb.

In die periode heb ik echt heel veel foto’s van hun gemaakt. Iedere uitstapje die we deden, maar ook in huis. Diva was gek op de camera, dus maakte we daar ook een moment van. Alleen Matsi moest er niet veel van hebben, want iedere keer als ik dan de camera pakte dan draaide hij zijn kont naar mij toe. Gelukkig was hij wel omkoopbaar, maar daardoor was het alleen nog maar lastiger om hem mooi op de foto te zetten.

Daarom heb ik Matsi meestal op spontane momenten gefotografeerd, wat ik altijd mooier vind dan als er door een dier of een persoon geposeerd is. Alleen dat was dan alleen mogelijk als Marcel erbij was, maar ging wel vaak met hun en de camera op pad om de omgeving te fotograferen. Al was dat makkelijker gezegd, dan gedaan! Matsi kon niet los en wilde hem ook de ruimte geven, waardoor hij dan aan een flexlijn zat. Het mocht de pret niet drukken, want deze momenten staan vast voor het leven.  

Net als het hoofdstuk hoe Matsi in mijn leven is gekomen, is het ook grappig hoe Marcel mij uiteindelijk ten huwelijk vroeg. Want je kon bij Diva echt merken dat de ouderdom aan het toeslaan was, waardoor ze niet altijd meer een lange avondronde wilde lopen. Alleen Matsi was nog in de bloei van zijn leven, dus liepen we vaak even apart zodat Diva zich niet geforceerd hoefde te voelen. Dat ging prima, alleen op die bewuste avond ging de ronde van Marcel wel heel erg snel. Zo snel, dat ik dacht ‘heeft Matsi wel tijd om zijn behoefte te doen’. Ze waren zelfs sneller terug dan dat wij dat waren. Later op de avond wilde Marcel met mij praten, het klonk zelfs zo ernstig dat ik dacht dat hij de relatie met mij wilde verbreken. Alleen vond ik het wel een beetje vreemd dat hij dit op één knie ging doen en op een gegeven moment een ring ter voorschijn haalde.

In plaats van de relatie te beëindigen, vroeg hij mij ten huwelijk en heb uiteraard ‘ja’ gezegd. Achteraf heb ik het idee dat hij dit van de televisieserie Castle heeft gehaald, aangezien ik hier een groot fan ben en later een fragment terug zag komen. Een bijzonder moment, waar onze honden getuigen van waren en daar ben ik op de dag van vandaag nog steeds blij om.

Ondertussen waren we ook bezig met het uitbreiden van ons gezin, aangezien we een kinderwens hadden. Deze is helaas niet uitgekomen, omdat in 2017 om medische redenen mijn baarmoeder is weggehaald. Dat was natuurlijk een moeilijke periode voor ons, maar Matsi en Diva hebben mij daar zeker bij geholpen om het een plekje te geven. Daarom heb ik besloten dat mijn honden ook mijn kindjes waren en noemde ik mijzelf mama en Marcel papa naar hun toe. Dat vonden Matsi en Diva prachtig, want ze pakte het echt verbazingwekkend heel erg snel op. Alleen Marcel moest er wel heel erg aan wennen, maar heeft het wel geaccepteerd.

Helaas sloeg op 31 januari het noodlot toe. Het ging slecht met onze Diva, want als ik met bezig was met het maken van snert dan is ze eigenlijk altijd wel in de keuken te vinden. Alleen niet op deze dag en lag ze heel rustig op de bank, wat best opmerkelijk was. Ik moest toen ook voor mijn gevoel een foto van haar maken en achteraf was ik daar ook heel blij mee dat ik dit gedaan heb. Want op diezelfde avond zaten we ook met spoed bij de dierenarts, ze bleek een tumor in haar lever te hebben en het was eigenlijk een aflopende zaak. Ze had maximaal nog 3 maanden te leven, maar uiteindelijk is ze een paar dagen later op 6 februari overleden.

In die week was Matsi echt totaal een andere hond, want wat was hij lief voor haar. Had het geduld en streelde zelfs niet het eten van haar. Ik denk zelfs als hij haar kon voeren, dat hij het ook gedaan had. Want het enige wat er een beetje in ging waren zachtgekookte eieren en dentastix, iets wat Matsi natuurlijk erg lekker vindt. Alleen het was voor hem niet goed om die hoeveelheid aan hem te geven, dus gaven we hem ook iets lekkers wat geen kwaad kon.

Nadat Diva was overleden kon je merken dat Matsi er echt last van had, zijn levendigheid was minder en zocht duidelijk troost bij ons. Dat heeft ons ook troost gegeven, maar het leven ging wel verder. De routine en zijn wandelingen gingen gewoon door, alleen je mist wel Diva naast je. Ook al ging ze de laatste weken steeds minder mee wandelen, het voelde gewoon anders aan.

Ik denk dat het voor Matsi net zo was, want eenmaal thuis dan was Diva niet meer die op ons wachtte en als hij in de mand ging liggen, dan was zij er niet meer die naast hem lag. Hierin hebben wij hem alle ruimte gegeven om het gemis van Diva een plekje te geven. Het meest opmerkelijke was dat in het begin de favoriete knuffel van Diva bijna altijd wel in de buurt van Matsi was. Hier was hij ook ineens heel zuinig op en dat is gebleven tot de laatste dag van zijn leven.

Na verloop van tijd kreeg het verdriet een plekje, waar Matsi zeker zijn bijdrage aan ons geleverd heeft. We maakte meer uitstapjes en de camera ging steeds vaker mee. Naar het bos, het water of gewoon als ik een lange wandeling maakte. Het waren geen foto’s van Matsi, maar een detail van de natuur in de lente, een paddenstoel in de herfst of het landschap waar we op dat moment liepen. Erg vond hij het niet, want op een gegeven moment als ik de cameratas pakte dan was hij door het dolle heen.

Het was nog erger als Marcel meeging, want op dat moment was het huis echt te klein. Hij was zo enthousiast dat hij je zowat naar de auto sleurde en als het kon door een dichte deur de auto in springen. Alleen geduld was niet zijn sterkste punt. Dit kon je merken doordat als ik wat langer met een foto bezig was, dan ging hij echt vervelend lopen te doen. Op dat moment wist ik dat ik beter geen foto’s kon maken en gewoon van de wandeling moest gaan genieten.

Ook al was het soms voor mij wel is balen. Zijn plezier vond ik belangrijker dan het maken van de foto. Want als hij geen plezier beleefd, dan beleef ik het zeker niet. Iets wat je dan ook weer op de foto terug kan zien. Naast dat ik de omgeving waarin ik mij op dat moment bevond, maakte ik natuurlijk ook vaak genoeg foto’s van ons kereltje.

Het was een leuke tijd die ik met Matsi beleefd heb, maar vorig jaar oktober ging het na een prachtige boswandeling mis. Ik had zelfs een prachtige foto gemaakt, maar net toen we terug waren kreeg Matsi ineens een epileptische aanval. Zijn we acuut naar dierenarts gegaan, hebben we een bloedonderzoek gedaan en moesten wachten tot daar de uitslag van binnen kregen. Op dezelfde avond kreeg hij een tweede aanval en kregen toen meteen medicatie mee om te voorkomen dat hij een epileptische aanval zou krijgen. In begin leek het wel een dronken droppie, zoals hij aan het lopen was en lang hield hij het niet vol.

Gelukkig ging het na een aantal dagen wat beter, maar we konden niet meer de uitstapjes maken die hij gewend was. Daarom nam ik de camera steeds vaker mee, zodat hij toch het gevoel had dat we de uitstapjes aan het maken waren. Zo kon hij even rusten als ik een foto aan het maken was, al ging het onderwerp wel landschap naar straatfotografie.

Een week voor kerst ging het weer mis met Matsi, hij was in de tuin en stortte op dat moment in. Hij kon niet meer staan, daarom heeft Marcel hem naar binnen gedragen en op zijn kleedje gelegd. Eten en drinken wilde hij niet. Het voelde niet goed, dus zijn we weer met spoed naar de dierenarts gegaan. Nu bleek hij ook een tumor aan zijn lever te hebben, maar het weghalen had geen zin meer. Daarom hebben we besloten om van de dagen te genieten die hij nog zou hebben en zijn laatste kerst heel bijzonder voor hem te maken. Iedere dag dat hij bij ons was, was een geschenk en ook dat we zijn twaalfde verjaardag konden meemaken. Al is het voor een hond wel verschrikkelijk om op oudejaarsdag jarig te zijn, daarom maakte ik het uitstapje vaak op dierendag.

In die weken heeft hij zeker nog wel goede dagen gehad, maar ook dagen dat hij alleen maar aan het slapen was. Is hij nog nooit zo verwend geweest als in die periode, want het dieet ging meteen vanaf december overboord. Hij kreeg de dingen die hij lekker vond en volgens misschien had hij wel hierdoor het gevoel dat hij in de hemel terecht was gekomen. Helaas sloeg op maandag 10 januari het noodlot toe en moesten we afscheid van onze Matsi nemen.

Tot de volgende blog!

Quirina

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.