Life

Ongewenst Kinderloos

Ik heb altijd kinderen gewild en dacht dat ik rond mijn dertigste met mijn eigen gezin zou beginnen. Helaas mocht het voor mij en Marcel niet zo zijn, omdat ik geen kinderen meer kan krijgen. Hier was ik lang boos en verdrietig om, maar ik werd ook steeds geconfronteerd doordat onze omgeving wel zwanger werden en kinderen kregen. Natuurlijk waren we wel blij voor hen, maar het maakte ons ook heel verdrietig en kregen wij steeds meer onbegrip van onze eigen omgeving. Waardoor je het gevoel krijgt dat je er op een gegeven moment er alleen voor staat.

Want tot op de laatste dag dat mijn baarmoeder in februari 2017 verwijderd werd, heb ik hoop de hoop gehad dat het ons ook uiteindelijk zou lukken dat wij zwanger werden. Heb ik de dag voor mijn operatie ook een zwangerschapstest gedaan, om er zeker te weten dat ik niet zwanger zou zijn.

Maar ik zat inmiddels al zo’n 10 jaar in de medische molen voor de problemen die ik met mijn baarmoeder had. Want op mijn 28ste kreeg ik te maken met een kwaadaardige tumor te maken wat baarmoederhalskanker bleek te zijn. Daarnaast had was er ook meteen endometriose vastgesteld, wat achteraf ook veel verklaarde.

Deze periode heb ik niet met mijn huidige man meegemaakt, maar wel met mijn ex-partner. Een gemakkelijke periode was het niet, want het is niet alleen de ziekte waarmee je dealt. Het is op het leven wat je op dat moment leidt, jouw echt gelukkig maakt. Bij mij was dat niet het geval en heb ik net voor mijn 30ste levensjaar de relatie beëindigt.

Hiermee wist ik ook dat mijn kinderwens een stuk moelijker zou worden, want het is een stuk makkelijker als je hier een partner aan je zijde hebt staan. Heb zelfs hiervoor aan een donor gedacht, maar zover was het niet gekomen. Want in 2013 kwamen Marcel en ik samen en dachten zelfs aan het begin van onze relatie dat ik zwanger van hem was geworden. Alleen dat bleek achteraf een vleesboom te zijn, waarvoor ik voor de tweede keer geopereerd bij mijn baarmoeder werd.

In deze periode heb ik ook verteld dat ik op mijn 28ste met baarmoederhalskanker te maken heb gehad. Wel besefte wij dat we allebei graag een kind samen wilde, maar vroeg wel hier een half jaar op te wachten tot ik kankervrij verklaard was. Want wilde in zo’n gezond mogelijke staat een kind op de wereld te zetten. Dat begreep Marcel volledig en eind 2013 was ik eindelijk schoon verklaard en de vleesboom was inmiddels verwijderd, waardoor ik eindelijk aan mijn kinderwens kon beginnen met een man waar ik van hou. Helaas lukte dit niet op de natuurlijke manier, waardoor we in 2015 met het IVF-Project van start zijn gegaan.

Een pretje is het niet en romantisch is het al helemaal niet. Hormonen werden toegediend en de eicellen werden zonder enig verdoving eruit gehaald. Dat doen ze normaal wel als je onder een roesje bent, maar doordat ik allergisch voor opiaten ben kon ik deze niet gebruiken. De pijn was echt verschrikkelijk, maar het was voor een goed doel en daardoor heb ik deze pijn ook kunnen verdragen.

Dit hebben wij in totaal 2 keer gedaan en bij beide keren kwam er slechts 1 embryo uit. Dat was wel erg teleurstellend als je regelmatig gelezen heb dat er vaak veel embryo’s uitkomen. Het was letter alles of niet, maar wij waren er wel heel blij om. Zeker als je een positief ingesteld persoon ben, want ik geloofde echt dat het beide keren gingen lukken. Alleen helaas bleef beide keren de embryo niet zitten, waardoor we echt teleurgesteld en verdrietig waren.  Het voelde echt als een verlies aan en zagen het niet voor een derde keer een ivf-poging te gaan doen. Want we wisten niet of we voor een derde keer deze teleurstelling aankonden en hebben toen voor onszelf gekozen.

Alleen dat betekende niet dat ik mijn kinderwens opgaf. Las vaak verhalen dat vrouwen uiteindelijk toch op een natuurlijke wijze zwanger waren geworden. Dat gaf mij hoop! Iedere maand weer dacht ik misschien dat er een klein wondertje ook voor ons was gelegd, maar hield ik een teleurgesteld gevoel voor terug. Kreeg ik weer problemen met mijn baarmoeder en had ik voor de tweede keer te maken met vleesbomen. Eerst probeerde ze het met medicijnen te oplossen. Alleen hier kreeg ik zo’n enorme hoofdpijn van, dat ik zelfs geen licht of geluid kon verdragen.

Uiteindelijk hebben we in overleg met de gynaecoloog besloten om de baarmoeder te verwijderen, wat in februari 2017 gebeurd is. Toen werd de periode van verdriet, kwaadheid en eenzaamheid aangebroken en moest ik dit verlies een plekje zien te geven.

Tot de volgende keer,

Quirina

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.