Column

Te laat!

Vorige week was de twee woorden “te laat” echt van toepassing. De pinksterdagen waren voorbij en gelukkig zijn het dan ook de laatste dagen dat we met gebroken weken zitten. Ik vind het altijd zo verwarrend, want een aantal weken achter elkaar heb je de een aantal feestdagen waardoor je een extra dag vrij bent of een heerlijk lang weekend hebt.

Ondanks ik momenteel een ziektewetuitkering heb, zou je denken dat ik hier minder last van heb. Alleen Marcel werkt wel en staan we altijd tegelijk op. Zodat ik nog eventjes met hem rustig kan wakker worden met een kopje koffie, voordat onze dag begint.

Al is het voor mij altijd de vraag hoe ik mij voel en hoop ik verbetering te krijgen met fysiotherapie voor mijn fibromyalgie. Tot op heden merk ik dat het nog niet echt invloed heeft, maar heb nog steeds de hoop dat het toch een keertje een positieve uitwerking ga krijgen. Daarvoor ga ik wekelijks naar de fysio en al een aantal dagen heb ik deze afspraak op maandag om 11 uur staan.

Alleen vorige week maandag was het tweede pinksterdag, waardoor deze afspraak op dinsdag kwam te staan. Net als iedere ochtend kijk ik altijd op mijn telefoon of er op deze dag een afspraak heb staan, zodat ik dat niet vergeet. Daar stond natuurlijk ook wel de fysio bij, alleen is het dan ook handig om eventjes naar de tijd te kijken. Dat zal ik ook wel gedaan hebben, maar op één of andere manier, dacht ik dat dit om 11 uur zou zijn.  

Toch kreeg ik rond 1 uur bij mijn kopje thee een apart gevoel. Een gevoel dat ik iets vergeten ben, maar ik zou niet weten wat. Nu heb ik door de medicijnen de laatste maanden last van vergeetachtigheid, maar kon niets bedenken wat het kon zijn. Ik had immers al mijn agenda gecheckt en daar stond op de afspraak met fysio niets meer op. Daardoor ging ik ervan uit dat het met het huishouden of de boodschappen te maken had.

Eenmaal bij de fysio en nietsvermoedend dat ik te laat zijn, zat ik best relax met mijn telefoon in mijn handen te wachten tot mijn fysiotherapeut mij kwam ophalen. Alleen zij haalde een ander patiënt op en keek mij een beetje verbaasd aan en zei; “Je had om half elf een afspraak staan en heb de hele tijd zitten te wachten”. Daar stond ik dan met een knalrood hoofd en kon op dat moment wel door de grond zakken. Gelukkig deed zei er niet moeilijk over en maakte gelijk voor dezelfde week een nieuwe afspraak voor mij.

Zo was ik ook afgelopen donderdag te laat! Maar dan door mijn eigen klunzigheid. Want als ik weg ben geweest, dan heb ik altijd wel iets van mak-up op en mag ik in de avond graag mijn pyjama aantrekken. Hierin heb ik altijd mijn eigen vaste routine in, zoals ieder ander persoon. Nu had ik ook babyhuidolie gekocht, omdat ik bij de fysio merkte dat mijn huid hier wel tegen kan en toch last van een droge huid heb. Een mooie oplossing om dit als vervangende bodylotion te gebruiken, maar achter op de fles zag ik dat je dit ook bij baby’s op het haar kan gebruiken.

Uiteraard heb ik dit gegoogeld, aangezien wij geen kinderen hebben en eerder geen rede zag om babyhuidolie te kopen. Alleen tot mijn grote verbazing las ik dat je deze babyhuidolie voor meerdere dingen kan gebruiken. Zo ook voor het verwijderen van oogmake-up en dat wilde ik wel is uitproberen. Het flesje had ik op de wastafel neergezet, pakte een wattenschijfje en dacht dat ik babyhuidolie erop had gedaan.

Niets vermoedend ging ik dit bij mijn ogen gebruiken, maar vond het wel erg fris aanvoelen. Dacht nog wel vreemd, maar het zal er wel bij horen en wreef nog is goed met het wattenschijfje in mijn ogen. Tot dat mijn ogen begon te irriteren en dacht dit kan niet goed wezen. Ik pakte het flesje dat open was en schrok mijn een hoedje. In plaats van dat ik mijn ogen met babyhuidolie heb schoongemaakt, heb ik dit met mondspoelwater gedaan!

Nu weet ik gelukkig wel dat ik mijn ogen meteen moet spoelen, maar ik had geen washandje bij de hand. Dus roep ik Marcel van beneden en vroeg of hij een washandje wilde pakken, aangezien wij deze niet in de douche hebben liggen. Hij was ook benieuwd wat er gebeurd was en zei nog tegen hem; “je moet niet gaan lachen”. Met dat ik deze woorden zeg, bedenk ik mij dat je hierdoor alleen maar juist gaat lachen en vertelde hem dat ik mondspoel water in mijn ogen had gekregen, doordat ik het verkeerde flesje te pakken had. We schieten allebei in de lach en met een zeer fris gevoel in mijn ogen kwam ik beneden om lekker lui op de bank sex and the city te kijken.

Tot de volgende keer,

Quirina

One Comment

  • Marcel

    vanuit mijn positie was dit wel degelijk grappig, ik moest gelijk denken aan de films van police academy, naked gun etc…

    toen ik eenmaal zeker wist dat verder alles goed was, bleef ik lachten. Sterker nog ik moest zelfs opnieuw lachten toen ik dit stukje ging lezen.

    groetjes,
    de echtgenoot van.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.